گویند که عشق را بکن درمانی              زان  پیش  که  در   علاج   آن   درمانی

ما چاره درد عشق دانیم و لیک              صبر است علاج عشق و آن در ما ، نی

بی کمالی های انسان از سخن پیدا شود   پسته بی مغز چون لب وا کند رسوا شود

با سر زلف تو مجموع  پریشانی  من     کو  مجالی  که یکایک  همه تقریر کنم

آنچه در مدت هجر تو کشیدم هیهات         در یکی نامه محال است که تحریر کنم

تا  شدم  حلقه  به  گوش در  میخانه  عشق      هر دم آید غمی از نو به مبارک بادم

می خورد خون دلم مردمک چشم و سزاست      که چرا دل به جگر گوشه مردم دادم

تا نگذری از جمع به  فردی  نرسی           تا نگذری از خویش به مردی نرسی

تا در ره دوست بی سر و پا نشوی              بی درد بمانی و  به  دردی  نرسی

آسوده کسی که در کم و بیشی نیست           در  بند  توانگری  و  درویشی  نیست

فارغ  ز  غم  جهان  و   از   خلق   جهان         با خویشتنش به ذره خویشی نیست

یک چند به کودکی به استاد شدیم            یک چند به استادی خود شاد شدیم

پایان سخن شنو که ما را چه رسید              از  خاک  در  آمدیم  و  بر  باد  شدیم

اگر غم را چو  آتش  دود  بودی                            جهان تاریک بودی ، جاودانه

در این گیتی سراسر گر بگردی                          خردمندی نیابی ، شادمانه

سر  سبزترین  بهار  تقدیم   تو   باد                آوای  خوش  هزار  تقدیم  تو باد

گویند که لحظه ایست روئیدن عشق                آن لحظه هزاران بار تقدیم تو باد

نیم نانی گر خورد مرد  خدا                                 بذل درویشان کند نیمی دگر

ملک اقلیمی بگیرد پادشاه                              همچنان  در بند اقلیمی دگر

دل زتن بردی و در جانی هنوز                            دردها دادی و درمانی هنوز

در عمل کوش و هر چه خواهی پوش                  تاج بر سر نه و علم  بر  دوش

زاهدی  در   پلاس   پوشی   نیست                     زاهد پاک باش و اطلس پوش

همچنان در فکر آن هستم که گفت                     پیلبانی  بر   لب   دریای   نیل

زیر   پایت   گر   ندانی   حال    مور                  همچو حال توست زیر پای پیل

گر تو باشی می توان صد سال بی جان زیستن

بی تو گر صد جان بود یک لحظه نتوان زیستن

نامرادی در جهان باید ز شمع آموختن        سوختن خود را و بزم دیگران افروختن

گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت

یادگاران تواند

رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ

در تمام در و دشت، سوگواران تواند

در دلم آرزوی آمدنت می میرد

رفته ای اینک اما آیا باز برمی گردی؟

چه تمنای محال ؟              خنده ام میگیرد

چه شبی بود و چه روزی افسوس!

با شبان رازی بود

روزها شوری داشت

ما پرستوها را ، از سر شاخه به بانگ هی هی ،

ما قناری ها را ، از درون قفس سرد رها می کردیم

آرزو می کردم ،

دشت سرشار ز سرسبزی رویاهارا

من گمان می کردم دوستی همچون سروی سرسبز

چارفصلش همه آراستگی ست

من چه می دانستم،

هیبت باد زمستانی هست....

من چه می دانستم،

سبزه می پژمرد از بی آبی،سبزه یخ می زند از سردی دی

من چه می دانستم،

دل هر کس دل نیست

قلب ها زآهن و سنگ

قلب ها بی خبر از عاطفه اند

از دلم رست گیاهی سرسبز

سر برآورد، درختی شد، نیرو بگرفت

برگ بر گردون سود

این گیاه سرسبز، این برآورده درخت اندوه

حاصل مهر تو بود

و چه رویاهایی!

که تبه گشت و گذشت

و چه پیوند صمیمیت ها،

که به آسانی یک رشته گسست

چه امیدی، چه امید؟؟؟

چه نهالی که نشاندم من و بی بر گردید

دل من می سوزد

که قناری ها را پر بستند

که پر پاک پرستوها را بشکستند

و کبوترها را            آه ، کبوترها را.......

و چه امید عظیمی به عبث انجامید.

در میان من و تو فاصله هاست

گاه می اندیشم:

می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری!

دست های تو توانایی آنرا دارد

که مرا زندگانی بخشد

چشمهای تو  به من می بخشد

شور عشق و مستی

و تو چون مصرع شعری زیبا

سطر برجسته ای از زندگی من هستی

دفتر عمر مرا با وجود تو

شکوهی دیگر، رونقی دیگرهست

می توانی تو به من، زندگانی بخشی

یا بگیری از من ، آنچه را می بخشی

بی تو من چیستم؟ ابر اندوه

بی تو سرگردانتر از پژواکم در کوه

گردبادم در دشت

برگ پاییزی در پنجه باد

بی تو ،سرگردان تر از نسیم سحرم

بی تو اشکم ،دردم ،آهم

بی تو خاکستر سردم، خاموش

نتپد دیگر در سینه من، دل با شوق

نه مرا بر لب، بانگ شادی، نه خروش

بی تو دیو وحشت هر زمان می دردم

بی تو احساس من از زندگی بی بنیاد،

واندر این دوره بیدادگری ها هردم

کاستن،کاهیدن، کاهش جانم کم کم.....

چه کسی خواهد دید

مردنم را بی تو ؟

بی تو من مردم، مردم

گاه می اندیشم خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟

آنزمان که خبر مرگ مرا

 از کسی می شنوی ، روی تو را

کاشکی می دیدم

شانه بالا زدنت را-بی قید-

و تکان دادن دستت که

مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر را که عجیب !

عاقبت مرد! افسوس !

من به خود می گویم:

" چه کسی باور کرد

جنگل جان مرا

آتش عشق تو خاکستر کرد؟....

با آرزوی سلامتی برای همه دوستان